EDITORIAL

34editor

 Η κριση ειναι ηθικη πρωτιστως… και οικονομικη ακολουθως…

γράφει: η Κυριακή Θεοδωρίδου

Η ζωή δεν μπορεί να είναι μόνο στιγμές. Κάπου θα πρέπει να έχει μια βαθύτερη ταύτιση με μια νοερή αιωνιότητα… Έναν τόπο που ακόμη και η υγιής απόλαυση θα επιστρέφει μέσα από μια άυλη πραγμάτωση.
Ένα είδος μεταφυσικού ορθολογισμού, που εμβαθύνει στην νοσταλγία ενός βλέμματος, που μας προκάλεσε ένα αληθινό συναίσθημα. Όμοιο με κύμα που ταρακούνησε την πνευματικότητα των αισθήσεων, προκαλώντας την συμφιλίωση με την φιλοσοφική μοναξιά μας.
Οι άνθρωποι σπάνια αλλάζουν κάτω από την ρουτίνα μιας ευθυγραμμισμένης ζωής. Μπορούν μόνο να εξελιχθούν αν βέβαια το θελήσουν, μέσα από την αμφισβήτηση και την υπέρβαση συμβατικών ιδεών και καταστάσεων. Εκεί ίσως υπάρχει αλλά και πραγματώνεται ο κήπος της αληθινής εφορίας.
Ανακαλύπτω μέσα μου να με θλίβει η πραγματικότητα παρά τα αμέτρητα ταξίδια που τόσα χρόνια έχω υλοποιήσει, μέσα στον χωροχρόνο των σκέψεών μου. Μια μαχαιριά πικρίας στην καρδιά της αλαζονείας, καθώς αυτή είναι που μας διαφοροποίησε άσκοπα από τους άλλους και κατόπιν μας παράτησε στην απόρριψη και τα ανόητα συμπλέγματά της.
Ολοένα και περισσότερο αναγκαζόμαστε να αρκούμαστε σε όλο και πιο λίγα, …όλο και πιο λίγα. Και δεν αναφέρομαι μόνο στην ύλη, αλλά κυρίως σε μια ουσιαστικότερη εσωτερική ανοχή στην ασχήμια που μας περιβάλλει.
Γιατί όσο ολιγαρκείς και αν υπήρξαμε ή μπορούμε να είμαστε, αργά ή γρήγορα θα αντιληφθούμε το μάταιο του πράγματος, αναγνωρίζοντας πόσο στημένο είναι αυτό το παιγνίδι δυστυχώς πρώτα από εμάς τους ίδιους και μετέπειτα, από την κατά τα άλλα ιστορική επιδεξιότητα των αστείρευτων προνομιούχων τάξεων. Οι λύσεις είναι και ήταν μονοδρομικές.
Αιματοβαμμένες επαναστάσεις ή ατομική προσήλωση σε αληθινές αξίες εν είδη γκουρού. Η ήρεμη επανάσταση του τύπου «γνωρίζω κύριοι τι κάνετε αλλά αδιαφορώ…» κάτι σαν το τσεχωφκικό «κύριοι ζείτε άσχημα».
Δεν θα υποτάξετε το μυαλό μου με κανέναν τρόπο και αυτή θα είναι η μεγάλη αποτυχία σας. Γιατί ούτε θα σας φοβάμαι αλλά ούτε και θα σας σέβομαι.
Ο προνομιούχος δεν ζει καλά όταν δεν τον θαυμάζουμε και ο ψυχαναλυτής του δεν μπορεί να βοηθήσει ιδιαίτερα μια και δυσκολεύεται να του επεξηγήσει την αλήθεια-εάν βέβαια είναι ταλαντούχος και δύναται να την εντοπίσει- προκειμένου να συνεχίζονται οι συνεδρίες.
Η ήρεμη δύναμη των αξιών μας, διοχετεύεται αργά αλλά σταθερά στην βαθύτερη υπόστασή μας, και η απόσταση από τα πράγματα μπορεί να μας κάνει ορεσιβίους, αλλά ταυτόχρονα δυναμώνει την αισθητική των ιδεών προκειμένου να ξαναγεννηθούμε… Μια αναγέννηση μέσα από υπερκαταναλωτικές στάχτες του παρελθόντος, που μας καθυστέρησαν άσκοπα από την ανεύρεση του εσωτερικού μας νησιού.